BLOG | A Seed Of Creation

 Klik hier voor Nederlands

It all began in 2010, when I started writing for about five hours a day/night. Writing became my way of transmuting energy, finding clarity, and receiving information. And I’m still writing. After nine years the daily five hours naturally softened, and I no longer needed to write every single day. But in the last few weeks, the impulse has returned. I wake up in the middle of the night, sit behind my laptop, and the channel opens instantly. I immediately start yawning: that familiar signal that I’m in the ‘mode’. I don’t write to understand; I write to let everything that presents itself (images, sensations, emotions) flow through. And the understanding will follow naturally when the time is ripe. This is roughly how my ‘work’ began to take shape about fifteen years ago. Whereas I had previously written mainly for myself, I discovered that I could also perceive the processes of individuals or groups. Instead of writing, I began sharing my perceptions out loud, in spoken words or sounds, with the individual or the group. This is how, among other things, the transmissions and the one-on-one sessions came into being (and that’s it, in a very tiny nutshell ).

Visions
Around 2013, I began receiving vivid images related to an experience I had when I was about two years old. Apparently I had tucked it away very deeply. The visions and the sensations were intense. I promised myself I wouldn’t cling to the images, and that if they were true, I’d receive confirmation. So I let them go. Yet they resurfaced several times over the past year. Again, I didn’t go searching for answers, I simply stayed open and curious, in a mode of receiving.

So over the last weeks, the nightly writing returned. I’d wake up with a crystal‑clear mind, knowing it was time to sit down. I kept receiving the same vision: a castle that had once been flourishing: alive with fresh flowers, fruits, herbs, otherworldly colors, and harmonious sounds. But something had happened, and the entire place had fallen into decay. The bridge was closed; I couldn’t enter. Yet again and again, after a few minutes of writing and allowing what I sensed to move through, the colorful life would return and the castle would thrive again. A magical process.

For a few years now, Jeroen, a friend of mine who monitors the health of my physical body, had begun to notice that my liver was under quite a bit of tension. He couldn’t understand why, because I eat so healthily, have done many detoxes, and hardly experience liver-issue‑related symptoms. Traveling around the world with all the different types of food (not always the organic quality I’m used to in the Netherlands) also makes me want to keep an eye on my system. And I know the multidimensional journeys I do (awake and asleep) can sometimes ask a lot of my body.

So I became curious: what was this liver story really about? I knew it wasn’t just physical. Something much deeper was buried underneath, and focusing solely on the liver wouldn’t reveal the whole picture.

Then, during a beautiful massage with Kaiyanne last Monday, clarity arrived. The confirmation I had quietly been waiting for all these years.

Golden ball of light
When I was about two years old, I was abducted. I found myself in some kind of spacecraft, strapped to an operating table. I saw three tall grey beings, radiating a cold, emotionless presence. I was being operated on. Months ago I had already seen that something significant was taken from me during that experience: a golden ball of light, a seed of creation. The operation felt invasive, and I remember fear because I didn’t understand what was happening.

Now more of the picture has opened. There may be more, but this is what I know: these beings took a strand of DNA from me. A copy of my soul‑code or energy signature. They chose me because of certain specifics in my energy signature, combined with the deep love that lives within. They combined my DNA with other elements I don’t yet understand, and with that they fulfilled their mission: to create new life on a deteriorated planet.

Three cosmic children were born from my DNA. I’m not sure if they are the same ones I’ve already consciously birthed; time will tell. These three cosmic children were able to bring life back to that specific planet. In my inner vision I can see the planet flourishing again. And yes, the resonance with the castle visions is so beautiful. I often receive things symbolically, so my mind doesn’t interfere. That way I can travel deeper.

Immensely grateful
So… in a way, I’m a kind of cosmic mother to that planet. The love and gratitude coming from those three beings, and from the planet itself, are indescribably sweet, warm, and touching. It will live in my heart forever.

A helpful addition to this story is the following: the DNA-related procedure felt very invasive when the images came in back in 2013. I had no idea what was happening. My mind could have taken the visions in many directions: was it even something violent? But at the very moment I saw it all, I felt how important it was to stay as neutral as possible and to recognize that anything I would make of it would be shaped by my own interpretation, simply because the experience was so far beyond my earthly comprehension.

When I started to schedule the 3iAtlas Attunement Series, I knew that the first transmission had to start after my massage appointment. Something in me sensed that this piece needed to fall into place first. I feel more complete now, as if my heart space has doubled in size .

I’m not entirely sure yet how all this affected my liver, but I know there is a big connection. A lot of coldness has been releasing from my body lately, and I feel that this is the energy that was stored in the liver. Physically I’ve been feeling very good and strong, even when my liver showed the extra charge, so I don’t feel there is anything to worry about. Time will show how these beautiful energetic realizations affect my body.

What matters is that I’ve uncovered a new, significant layer of my being. And I’m grateful, just like that flourishing planet and my lovely cosmic children. By the way, they want to communicate with me, so I’m curious to see how that will unfold. Always open and curious about what life has to share…

Thank you for reading. It might sound a bit out there, and truly it is literally quite out there ;-).

There is probably more to this story, but this is what I’ve discovered until now. I felt inspired to share this part with you already. Who knows, maybe a book is on the horizon (how wonderful would that be!). And no, there’s no concrete plan yet, even though I would absolutely love to write one.

 By the way, now I’m understanding even more why ‘I’ chose the picture of the ‘cosmic embryo’ (little tiny 3 milimiter Hawaiian baby fern) as the theme for this month…

Het begon allemaal in 2010, toen ik ongeveer vijf uur per dag/nacht begon te schrijven. Schrijven werd mijn manier om energie te transformeren, helderheid te vinden en informatie te ontvangen. En ik schrijf nog steeds. Na negen jaar werd die dagelijkse vijf uur minder, en hoefde ik niet meer elke dag te schrijven. Maar de afgelopen weken kwam de impuls met regelmaat terug. Ik word midden in de nacht wakker, ga achter mijn laptop zitten en het kanaal opent zich meteen. Ik begin direct te gapen: dat vertrouwde signaal dat ik in de ‘modus’ ben. Ik schrijf niet om te begrijpen; ik schrijf zodat alles wat zich aandient (beelden, sensaties, emoties) door me heen kan stromen. Dan volgt het begrijpen vanzelf wanneer de tijd rijp is. Zo begon mijn ‘werk’ ongeveer vijftien jaar geleden vorm te krijgen. Waar ik voorheen vooral voor mezelf schreef, ontdekte ik dat ik ook processen van individuen of groepen kon waarnemen. In plaats van te schrijven, begon ik mijn waarnemingen hardop te delen, in gesproken woorden of klanken, met het individu of de groep. Zo zijn onder andere de transmissies en de één-op-één sessies ontstaan (en dat is het dan natuurlijk in een hele kleine notendop ).

Visioenen
Rond 2013 begon ik levendige beelden te ontvangen die verbonden waren aan een ervaring die ik had toen ik ongeveer twee jaar oud was. Blijkbaar had ik het heel diep weggestopt. De visioenen en sensaties waren intens. Ik beloofde mezelf dat ik me niet aan de beelden zou vastklampen, en dat als ze waar waren, ik vanzelf bevestiging zou krijgen. Dus liet ik ze los. Toch kwamen ze het afgelopen jaar meerdere keren opnieuw naar voren. Wederom ging ik niet op zoek naar antwoorden, maar bleef ik eenvoudigweg open en nieuwsgierig. In ontvangst modus.

En zo keerde de nachtelijke schrijfstroom de laatste weken weer terug. Ik werd wakker met een kraakhelder hoofd, het signaal dat het tijd is om op te staan en achter m’n laptop te gaan zitten. Ik ontving de afgelopen weken steeds hetzelfde beeld: een kasteel dat ooit had gebloeid. Een plek vol verse bloemen, vruchten, kruiden, anderewereldse kleuren en harmonieuze klanken. Maar er was iets gebeurd, en alles was in verval geraakt. De brug was gesloten; ik kon niet naar binnen. Toch, elke keer opnieuw, keerde het kleurrijke leven terug na een paar minuten schrijven en toelaten wat ik voelde stromen, en kwam het kasteel weer tot leven. Een magisch proces.

Sinds een aantal jaar begon het Jeroen, een vriend van me die de gezondheid van mijn fysieke lichaam in de gaten houdt, op te vallen dat mijn lever onder behoorlijk wat spanning stond. Hij kon er maar niet bij waarom, want ik eet (heel) gezond, heb ontelbare detoxes gedaan en heb nauwelijks last van klachten die met de lever te maken hebben. Door mijn reizen over de wereld, met al het verschillende eten (niet altijd de biologische kwaliteit die ik in Nederland gewend ben), houd ik mijn systeem graag in de gaten. En ik weet dat de multidimensionale reizen die ik doe (wakker en ook tijdens m’n slaap) soms veel van mijn lichaam vragen.

Dus werd ik nieuwsgierig: waar ging dit leververhaal écht over? Ik wist dat het niet alleen fysiek was. Er lag iets veel diepers onder, en focussen op alleen de lever zou nooit het hele plaatje tonen.

Tijdens een heerlijke massage bij Kaiyanne afgelopen maandag kwam meer helderheid. De bevestiging waar ik al die jaren stilletjes op had gewacht.

Gouden bol van licht
Toen ik ongeveer twee jaar oud was, ben ik meegenomen naar een plek buiten de aarde (in ’t engels noem je dat abduction). Ik bevond me in een soort ruimteschip, vastgemaakt op een operatietafel. Ik zag drie lange grijze wezens, met een koude, emotieloze aanwezigheid. Ik werd geopereerd. Maanden geleden had ik al gezien dat er tijdens die ervaring iets belangrijks uit mij was gehaald: een gouden bol van licht, een zaadje van creatie. De ingreep voelde invasief, en ik herinner me de angst omdat ik niet begreep wat er gebeurde.

Nu is er meer van het plaatje geopend. Misschien komt er nog meer, maar dit is wat ik nu weet: deze wezens hebben een DNA-streng van mij genomen. Een kopie van mijn zielscode of energiestempel. Ze kozen mij vanwege bepaalde specificaties in mijn energie, gecombineerd met de diepe liefde die daarin leeft. Ze combineerden mijn DNA met andere elementen die ik nog niet begrijp, en daarmee hebben ze hun missie vervuld: nieuw leven creëren op een planeet die in verval was geraakt.

Drie kosmische kinderen zijn op deze manier uit mijn DNA geboren. Ik weet niet zeker of het dezelfde zijn die ik al in de afgelopen jaren heb ‘gebaard’; de tijd zal het leren. Deze drie kosmische kinderen hebben het leven op die specifieke planeet kunnen herstellen. In mijn innerlijke beelden zie ik de planeet weer tot bloei komen. En ja, de resonantie met de kasteelvisioenen is zo mooi. Ik ontvang dingen vaak symbolisch, zodat mijn mind zich er niet mee bemoeit. Zo kan ik dieper reizen.

Diepe dankbaarheid
Dus… op een bepaalde manier ben ik een soort kosmische moeder van die planeet. De liefde en dankbaarheid die van m’n drie kosmische kids en van de planeet zelf komt, is onbeschrijfelijk zacht, warm en ontroerend. Dat leeft blijft voor altijd in mijn hart.

Een toevoeging aan dit verhaal is het volgende: de DNA-gerelateerde ingreep voelde erg invasief toen de beelden in 2013 terugkwamen. Ik had geen idee wat er gebeurde. Mijn mind had de visioenen alle kanten op kunnen sturen: was het zelfs iets gewelddadigs? Maar precies op het moment dat ik het allemaal zag, voelde ik hoe belangrijk het was om zo neutraal mogelijk te blijven en te beseffen dat alles wat ik ervan zou maken, zou worden beïnvloed door mijn eigen interpretatie, simpelweg omdat de ervaring zo ver buiten mijn aardse bevattingsvermogen lag.

Toen ik de 3iAtlas Attunement Series begon in te plannen, wist ik dat de eerste transmissie ná mijn massageafspraak moest plaatsvinden. Iets in mij voelde dat dit stukje eerst op zijn plek moest vallen. Ik voel me nu completer, alsof de ruimte in mijn hart verdubbeld is .

Ik weet nog niet precies hoe dit alles mijn lever heeft beïnvloed, maar ik voel dat er een grote verbinding is. De laatste tijd is er veel kou uit mijn lichaam aan het loskomen, en ik heb het gevoel dat dit de energie is die in de lever was opgeslagen. Fysiek voel ik me sterk en gezond, ook toen de lever die extra lading liet zien, dus ik heb geen gevoel dat er iets mis is. De tijd zal laten zien hoe deze mooie energetische realizaties mijn lichaam beïnvloeden.

Wat voor mij het belangrijkst is, is dat ik een nieuwe, betekenisvolle laag van mijn wezen heb blootgelegd. En daar ben ik dankbaar voor, net als die bloeiende planeet en mijn lieve kosmische kinderen. Ze willen trouwens met me communiceren, dus ik ben benieuwd hoe dat zich zal ontvouwen. Altijd open en nieuwsgierig naar wat het leven te delen heeft…

Dankjewel voor het lezen. Het klinkt misschien een beetje ‘out there’, dat snap ik, maar ja, eigenlijk is dat het ook letterlijk ;-).

Dit verhaal is hoogstwaarschijnlijk nog niet helemaal rond, maar goed, dit is wat ik tot nog toe heb ontdekt. Ik voelde gewoon dat ik dit alvast met je wilde delen. Wie weet schrijf ik er ooit een boek over (hoe geweldig zou dat zijn!). En nee, er is nog geen concreet plan, hoor, al zou ik dat wel super leuk vinden.

 Trouwens, nu begrijp ik nog beter waarom ik de foto van de ‘kosmische embryo’ (dat kleine babyvaren-sprietje van drie millimeter uit Hawaï) als thema voor deze maand koos…