Klik hier voor Nederlands 
Just before returning to the Netherlands, I had a fascinating experience during the Moon Dance in Mexico, so different from the Sun Dance. Let me share a glimpse of this powerful journey with you.
This time, the dancing took place at night, under the golden rays of the full moon. What a difference in energy! Wrapped in warm ceremonial clothing, we moved within the Moon Circle, a sacred space with a beautifully adorned tree at the center, surrounded by enormous maguey plants. The air was cold, and from the first day on, the rain kept coming, sometimes a fine drizzle, sometimes intense. My warm clothes brought comfort while my bare feet danced on the wet grass, occasionally meeting sharp roots or stones. The darkness invited me inward. No faces, no distractions. Just me, the deep sounds of the panhuehuetl (the gigantic drum), and the voices singing sacred songs. Like mantras, they guided me deeper into myself.
The first two nights were a real challenge. As many of you know, I’m used to shadow work and moving through the unknown, but this was different. This was a ceremony devoted to the mystery of darkness itself. And let me tell you, my mind was not happy about that. I’ve never longed for sunlight as much as I did during those nights. Even during the day, the sky stayed covered with thick clouds, perfectly mirroring the heavy, cloudy process unfolding within.
From the moment I stepped into the sacred circle, my legs felt almost paralyzed. A deep tiredness washed over me, making it so hard to keep my eyes open and my body moving. Imagine hours and hours of that, all through the night, until sunrise. It felt like walking blindfolded, unable to see much, either outside or within. My comforting clothes began to feel imprisoning. I wanted to tear them off and throw everything away! (I didn’t, though 
). And oh, I felt so bored! My mind kept circling around boredom, sleepiness, and the discomfort of the stones and roots beneath my feet.
Of course, I knew that was part of the process, that all this discomfort was surfacing to be felt, embraced, and transmuted. I also know that boredom always hides something my mind doesn’t yet understand. So I let it be. Each time we left the circle for a short break, I’d fall asleep instantly, losing all sense of time for 30 minutes or so.
Then, during the sweatlodge before the third night of dancing, a word came through crystal clear: ‘Voluntad’ (free will). Ah… that was it. I had been struggling to stay connected with my free will, as if something had taken over and I was losing my sense of self. So I entered that third night with renewed intention.
The first hours were still heavy; sleepiness kept pulling me under. But this time, I kept calling myself back. Again and again. Come back. Focus. Come back. Slowly, the energy started to stabilize. Little bit by little bit, my strength returned, my perception sharpened, my inner light reignited. Toward the end of the night, sitting around the central tree in silence, Carla (‘La Mujer que Honra la Gran Pirámide’) softly tapped me and whispered, “Did you see the spaceships above the circle?”
But that’s when it got really interesting. It instantly dawned on me that the beings on these space ships had freed me from the dense baggage I’d been carrying around through those nights. And right in that moment of realisation everything cleared up. My energy surged back immediately. I felt myself again and filled with so much energy! I could dance again. I could sing. I was back! Oh my goodness, I was back! The heaviness had been transmuted!
The fourth night felt completely different — like the shift between night and day. Compared to the Sun Dance, the Moon Dance was about floating through the darkness, surrendering to the unknown, letting it move through my body like thick waves of mystery. And right there, in the depths of that obscurity, the answer was found: no need for explanation or interpretation. The old, dense energy had simply dissolved. I emerged feeling clear, renewed, reborn.
And then there was Charly, my dear, beautiful Charly. During the day, he brought his son Emiliano to school, went to work in Mexico City, and at night, after traffic, drove all the way to Teotihuacán to sing for me for hours, then returned to the city before dawn. The Moon Dance was a circle for women, but it was held and supported by the magnificent strength of this loving man. His dedication moved me deeply. I could only fall even more in love with him.
BLOG | Dansend in het onbekende
Net voordat ik naar Nederland terugkeerde, had ik een super interessante ervaring tijdens de Moon Dance in Mexico, zo anders dan de Sun Dance. Bij deze deel ik een glimp van de krachtige reis met je.
Deze keer vond het dansen ’s nachts plaats, onder de stralen van de volle maan. Wat een verschil in energie! In warme ceremoniële kleding bewogen we in de Moon Circle, een sacred space met een prachtig versierde boom in het midden, omringd door enorme maguey-planten. Het was koud en vanaf de eerste dag bleef het regenen, soms een zachte motregen, soms intens. Mijn warme kleding voelde lekker comfi, terwijl mijn blote voeten dansten op het natte gras, af en toe stuitend op scherpe wortels of stenen. De duisternis nodigde me uit om naar binnen te keren. Geen gezichten, geen afleiding. Alleen ik, de diepe klanken van de panhuehuetl (de gigantische trom) en de stemmen die de sacred songs zongen. Als mantra’s leidden ze me dieper naar mezelf.
De eerste twee nachten waren een echte uitdaging. Zoals velen van jullie weten, ben ik gewend aan shadow work en het bewegen door het onbekende, maar dit was anders. Dit was een ceremonie gewijd aan het mysterie van de duisternis zelf. En laat me je zeggen, mijn mind was daar niet blij mee! Ik heb nog nooit zo verlangd naar zonlicht als in die nachten. Zelfs overdag bleef de lucht zwaar bewolkt, perfect spiegelend wat er binnenin gebeurde.
Vanaf het moment dat ik de cirkel binnenging, voelden mijn benen bijna verlamd. Een diepe vermoeidheid overspoelde me, waardoor het moeilijk was mijn ogen open te houden en mijn lichaam te bewegen. Stel je voor, uren en uren, de hele nacht door, tot zonsopkomst. Het voelde alsof ik geblinddoekt was, nauwelijks zicht, zowel buiten als binnenin. Ik begon me gevangen te voelen in mijn warme en comfi kleding. Ik wilde alles van me afgooien, weg ermee! (Wat ik natuurlijk niet deed ). En oh, wat voelde ik me verveeld! Mijn mind draaide rondjes in verveling, slaperigheid en het ongemak van de stenen en wortels onder mijn voeten.
Natuurlijk wist ik dat dit deel van het proces was, dat al dit ongemak naar boven kwam om gevoeld, omarmd en getransmuteerd te worden. En ik weet dat verveling altijd iets verbergt dat mijn mind nog niet begrijpt. Dus liet ik het zijn. Elke keer dat we de cirkel verlieten voor een korte pauze, viel ik direct in diepe slaap, volledig de tijd vergetend voor zo’n 30 minuten.
Tijdens de zweethut voorafgaand aan de derde dansnacht kwam een woord kristalhelder door: ‘Voluntad’. vrije wil. Ah… dat was het! Ik worstelde om verbonden te blijven met mijn vrije wil, alsof iets het overnam en ik mezelf een beetje ‘verloor’. Dus begon ik die derde nacht met hernieuwde intentie.
De eerste uren waren nog steeds zwaar; slaperigheid trok me telkens naar beneden. Maar deze keer bleef ik mezelf terughalen. Steeds opnieuw. Kom terug. Focus. Kom terug. Langzaam begon de energie een tikkeltje te stabiliseren. Klein beetje bij klein beetje kwam mijn kracht terug, mijn waarneming scherper, mijn innerlijk licht weer iets krachtiger. Tegen het einde van de nacht, zittend rondom de centrale boom in stilte, tikte Carla (La Mujer que Honra la Gran Pirámide) zachtjes op m’n schouder en fluisterde: “Heb je de spaceships boven de cirkel gezien?”
En toen werd het echt interessant. Het werd me direct duidelijk dat de wezens in die spaceships me een handje hadden geholpen met het bevrijden van de zware bagage die ik die nachten had meegedragen. Op dat moment werd alles helder. Mijn energie stroomde terug. Ik voelde mezelf weer, gevuld met zoveel kracht! Ik kon weer dansen. Ik kon weer zingen. Ik was terug! De zwaarte was getransformeerd.
De vierde nacht voelde volledig anders, als het verschil tussen nacht en dag. Vergeleken met de Sun Dance ging de Moon Dance over bewegen door de duisternis, je overgeven aan het onbekende, en het laten stromen van alles door mijn lichaam als dikke golven van mysterie. En precies daar, in de diepten van die duisternis, lag het antwoord: geen uitleg of interpretatie nodig. De oude, zware energie was simpelweg opgelost. Ik kwam eruit met helderheid, vernieuwing en voelde me herboren.
En dan was er Charly, mijn oh zo lieve Charly. Overdag bracht hij zijn zoon Emiliano naar school, werkte in Mexico City en ’s nachts, na de files, reed hij helemaal naar Teotihuacán om urenlang voor mij te zingen, om vervolgens terug te keren naar de stad voor zonsopkomst. De Moon Dance was een cirkel voor vrouwen, maar werd gedragen en ondersteund door de indrukwekkende kracht van deze liefdevolle man. Zijn toewijding raakte me diep. Ik kon niet anders dan nog meer van hem houden.