Klik hier voor Nederlands 
“I think I know where we should do the 3iAtlas Attunement transmission,” Charly says. Together we race through Mexico City like two rather adventurous half-wits on our mountain bikes. Over sidewalks, against traffic, up and down. “It’s like we’re sitting in a rollercoaster cart!” I shout to him as we speed downhill. Well… Charly seems to carry some Dutch influences in his biking style too. “If my family saw how I’m showing you every corner, bend, and pothole of the roads and the city, they’d be terrified,” Charly shouts back. I grin. He knows I’m always up for adventure. These are the kinds of moments I truly enjoy.
I live in our house north of Mexico City, but Charly works in the city and stays there during the week. We see each other a few times a week, and when I come to the city, we always head out on our bikes to explore. We keep discovering fun new places to eat, cultural power spots, and beautiful quiet corners amid this gigantic city.
I was already wide awake at 2am. As I was writing, I realized there was so much going on in my energy field that sleep simply wasn’t going to happen anymore. Upgrades, colorful new wiring… so much was happening. No wonder sleep and I were not a match at that moment. So I caught an early bus toward Charly.
“This is Chapultepec, the largest park in Mexico City,” Charly says when we arrive in an oasis of calm. “They also call it the lungs of the city.” Well, I get that. It feels wonderful here. We meditate for a bit, and I receive an image of water. “We’re going to do the transmission by water,” I say. “Okay, then I’ll take you to the lake in this park.”
A little later, I see the shimmer of the water appear. Riding past trees bursting with colorful flowers that seem to call to me, we soon arrive at the lake. I quickly sense the spot for the transmission. A proud, graceful white heron welcomes us. Oh my goodness, what a beauty. She seems to enchant me as she parades on a wooden boat, her soft feathers dancing in the breeze. I lose myself in photographing her luminous grandeur, standing tall with her refined head held high.
Then she seems to look at herself in the water (or is she seeing a fish?). I’m amazed. I think of the last video I posted: “In your hands rests a chalice, filled with the elixir of life. You look into it and discover the mirror it holds. What you see is yourself, in your most glorious form. Slowly, simply by meeting your own reflection, you drink from this infinite source of life. You drink yourself, your pure and sacred essence.”
Everything seems to fall into place. The images I received when tuning into the current energies, and now this light-footed, glorious heron seems to be the actor from my video. The heron places her beak into the water, and it looks as if she is connecting with her reflection, drinking in that beauty and absorbing it within herself. Exactly like in the video.
And now, as I write this, I realize that just before I left for Mexico, I made a video with a heart of rose petals and a heron… And just at the moment I recorded the video, the little light placed in the heart of the heron turned on.
After spending an hour following this divine being like a paparazzi and taking countless photos, I walk toward a small cluster of trees. “That’s where we’re going to sit,” I think. And sure enough, a circle of stones is already waiting for us. Tsss… was it all pre-arranged already? I smile, and my heart dances. I place a few stones back where they had slipped out of the circle. Now all that’s left is to pick the flowers that were looking at me so clearly and place them in the circle before we begin the transmission this Friday.
Leaving this magical bubble behind, I fly behind Charly on my mountain bike with the same soft white wings as the heron. He laughs, happy to see me so happy. Now I understand why I woke up so early that morning. All the lines were being aligned, preparing me for this incredible place that was waiting for us in the park.
I was a bit scattered and ungrounded when I saw Charly that morning. “Part of me is energetically busy with something else, no idea what, but just so you know: I’m not fully here,” I had already told him. By now, he’s quite used to me and my ‘interesting’ experiences ;-). Flying back after my encounter with the heron, every part clicked back into place within my being. I was fully back again, grounded and aligned. “See, I’m completely back now,” I say. Charly laughs. “Yes, what a difference!”
If this all resonates, you are welcome to join tomorrow’s 3iAtlas Attunement transmission (Friday Dec. 19) and the Solstice transmission (Sunday Dec. 21).
BLOG | Je Goddelijke Spiegelbeeld
“Ik denk dat ik weet waar we de 3iAtlas Attunement transmissie moeten gaan doen,” zegt Charly. Samen crossen we als twee nogal avontuurlijke halve zolen door Mexico-Stad op onze mountainbikes. Over stoepen, tegen ’t verkeer in, omhoog en omlaag. “We lijken wel in z’n rollercoasterkarretje te zitten!” schreeuw ik naar ’m terwijl we naar beneden sjezen. Tsja, Charly lijkt ook ergens wat Nederlandse invloeden in zich te hebben op z’n fiets… “Als m’n familie ziet hoe ik je alle hoeken, bochten en gaten van de wegen en de stad laat zien, dan schrikken ze zich kapot,” schreeuwt Charly terug. Ik grinnik. Hij weet dat ik altijd wel in ben voor avonturen. Dit zijn van die momenten waar ik zo van geniet.
Ik verblijf in ons huis ten noorden van de stad, maar Charly werkt in de stad en verblijft daar door de week. We zoeken we elkaar een paar keer per week en als ik naar de stad kom, gaan we fietsend op ontdekkingsreis. We ontdekken steeds weer leuke nieuwe eettentjes, culturele krachtplekken en mooie rustige plekjes temidden van deze giga stad.
Ik was al om 2 uur klaarwakker. Al schrijvend kwam ik erachter dat er enorm veel gaande was in m’n energieveld en slapen zat er echt niet meer in. Upgrades, kleurrijke nieuwe bedrading. Geen wonder dat slaap en ik op dit moment geen match waren. Dus pakte ik vroeg de bus richting Charly.
“Dit is Chapultepec, het grootste park van Mexico-Stad,” zegt Charly als we in een oase van rust zijn aangekomen. “Ook wel de longen van de stad genoemd.” Tsja, dát snap ik wel. Wat is het hier heerlijk. We mediteren wat en ik krijg het beeld van water te zien. “We gaan de transmissie bij water doen,” zeg ik. “Oké, dan neem ik je mee naar het meer in dit park.”
Even later zie ik de schittering van het water opdoemen. Terwijl we langs bomen met prachtige kleurrijke bloemen rijden, ze lijken me te roepen, komen we uiteindelijk aan bij het meer. Al snel heb ik de plek voor de transmissie ontdekt. Een trotse, sierlijke witte reiger verwelkomt ons. Oh my goodness, what a beauty. Ze lijkt me te betoveren terwijl ze op een houten bootje paradeert, haar zachte veren dansend op het briesje. Ik verlies mezelf in het fotograferen van haar verlichtende grootsheid, trots met haar koppie omhoog.
En dan lijkt ze naar zichzelf te kijken in ’t water (of ziet ze een vis?). Ik sta versteld. Ik denk aan m’n laatste video die ik postte: “In je handen rust een kelk, gevuld met het elixer van het leven. Je kijkt erin en ontdekt de spiegel die zij bevat. Wat je ziet is jezelf, in je meest glorieuze vorm. Langzaam, enkel door je eigen weerspiegeling te ontmoeten, drink je uit deze oneindige bron van leven. Je drinkt jezelf, je pure en heilige essentie.”
Alles lijkt samen te vallen. De beelden die ik te zien kreeg toen ik intunede op de huidige energie, en dan nu lijkt deze lichtvoetige glorieuze reiger de acteur te zijn uit m’n video. De reiger stopt haar snavel in het water en het lijkt alsof ze zich verbindt met haar spiegelbeeld en die schoonheid drinkt en in zich opneemt. Precies zoals in de video.
En nu ik dit schrijf, besef ik dat ik vlak voordat ik naar Mexico vertrok een video heb gemaakt met een hart van rozenblaadjes en een reiger… En juist op het moment dat ik de video opnam, ging het kleine lampje dat in het hart van de reiger was geplaatst aan.
Na een uur dit goddelijke wezen als een paparazzi te hebben gevolgd en talloze foto’s te hebben genomen, loop ik naar een klein groepje bomen. “Dat is de plek waar we gaan zitten,” denk ik. En ja hoor. Een cirkel van stenen ligt al voor ons klaar. Tsss… is alles dan al gewoon geregistreerd? Ik glimlach en m’n hart maakt dansjes. Ik leg hier en daar een steen die wat uit de cirkel was geraakt weer terug op z’n plek. Nu hoef ik alleen nog maar de bloemen die me zo helder aankeken te plukken en in de cirkel te leggen, voordat we de transmissie beginnen.
Deze magische bubbel achterlatend, vlieg ik met dezelfde zachte witte vleugels als die van de reiger op m’n mountainbike achter Charly aan. Hij lacht, blij om me zo blij te zien. Nu snap ik ook waarom ik vanochtend al zo vroeg wakker was. Al die lijntjes werden op elkaar afgestemd, me voorbereidend op deze geweldige vortex die op ons lag te wachten in ’t park.
Ik was een beetje warrig en ongeaard toen ik Charly in de ochtend zag. “Een deel van me is met iets anders bezig, geen idee wat, maar dan weet je het vast: ik ben niet helemaal hier,” had ik ’m al gezegd. Hij is inmiddels wel wat gewend van me ;-). Terugvliegend na m’n ontmoeting met de reiger, was elk stukje weer terug ingeklikt in m’n wezen. Ik was weer helemaal hier. “Zie je dat ik nu weer helemaal terug ben?” Charly lacht. “Ja, wat een verschil!”
Mocht dit resoneren, dan ben je welkom voor de 3iAtlas Attunement transmissie(vrijdag 19 december) en de Solstice transmissie (zondag 21 december). Beide om 21.00 uur.